پروانه ( 1322 ) محمد على مجاهدى ، با لقب شمس الدّين ، كه در شعر پروانه تخلص مىكند ، در سال 1322 هجرى شمسى در شهر قم ديده به جهان گشود . پدرش آية اللّه ميرزا محمد مجاهدى از تبريز به قم مهاجرت و در اين شهر سكونت اختيار كرد و به كار تدريس در حوزهء علميهء قم اشتغال ورزيد . نيايش ، حاج ميرزا على اكبر مجاهد از علماء اعلام و از پيشروان نهضت مشروطيت در آذربايجان بود . مجاهدى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاهش به‌پاى برد ، ازآن‌پس به استخدام آموزش و پرورش درآمد و مدت بيست سال عهده‌دار تدريس و خدمات فرهنگى بود و پس از يك دورهء فترت به تحصيل ادامه داد و در رشتهء حقوق قضايى ليسانس گرفت و متجاوز از ده سال است كه به‌عنوان مشاور حقوقى انجام‌وظيفه مىكند . پروانه كار شاعرى را از دوران دبيرستان آغاز كرد و در همان زمان در انجمن ادبى قم شركت جست و سالهاست كه خود عهده‌دار رياست انجمن ادبى محيط اين شهر مىباشد و در راهبرى و ارشاد شعراى جوان با علاقه‌مندى مجاهدت مىكند . پروانه غير از مقالات ادبى كه در روزنامه‌ها و هفته‌نامه‌ها از او به چاپ رسيده و مىرسد ، آثارى نيز تأليف كرده و در تدوين و تصحيح دواوين شعر فعاليت چشمگيرى داشته است و آثارى كه تاكنون توفيق نشر آن را يافته عبارت است از : 1 - تذكره سخنوران قم ( در دو مجلد و جلد اول آنكه شامل شعراى متقدم است به چاپ رسيده ) ، 2 - تصحيح ديوان شرر ( فرزند آذر بيگدلى ) به نام " فغان دل " ، 3 - تصحيح گنجينة الاسرار عمان سامانى و ديوان وحدت كرمانشاهى ، 4 - تصحيح ديوان آية اللّه كمپانى متخلص به مفتقر ، 5 - خوشه‌هاى طلايى ( مجموعهء اشعار سخنوران در مدح و منقبت حضرت ولى عصر امام